Anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme adhurojnë në shtëpi mbledhjesh anembanë botës dhe vizitorët janë gjithmonë të mirëpritur të marrin pjesë.

Në varësi të madhësisë së bashkësisë dhe rrethanave të tjera, këto shtëpi mbledhjesh mund të ndryshojnë që nga një ndërtesë kishtare me tulla te një ambient me qira me vitrina nga rruga. Në çdo rast, këto shtëpi mbledhjesh janë vende ku njerëzit mblidhen së bashku rregullisht për shërbesat e adhurimit të së dielave, për orë mësimore, veprimtari shoqërore e të tjera. Nëse jeni të interesuar të adhuroni me ne, misionarët mund t’ju ndihmojnë të gjeni bashkësinë më të afërt për ju.

Tempujt janë të ndarë prej botës së përditshme si vende të shenjta, të shenjtëruara ku ne kryejmë ordinanca që na lidhin me Perëndinë dhe me familjet tona për përjetësinë. Ato janë vende nderimi të thelluar ku shenjtorët e ditëve të mëvonshme që janë përgatitur për adhurimin në tempull, i mënjanojnë shpërqendrime të tilla si telefonat celularë dhe bashkëbisedimet e përditshmërisë për t’u përqendruar te Perëndia dhe Biri i Tij, Jezu Krishti.

Kur tempujt ndërtohen fillimisht ose pasi t’u jenë nënshtruar restaurimeve të mëdha, zhvillohen shtëpitë e hapura për publikun që ata të mund të bëjnë një vizitë brenda. Pasi një tempull përkushtohet për përdorim në mënyrë të shenjtë, ai qëndron hapur vetëm për anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme të cilët kanë punuar ta përgatitin veten për atë përvojë. Megjithatë, shumë tempuj të përkushtuar kanë terrene të bukura dhe madje qendra vizitorësh që ende janë të hapura për publikun.

Jezu Krishti dha mësim se pagëzimi është i domosdoshëm për të hyrë në mbretërinë e qiellit (shihni te Gjoni 3:1–13). Por çfarë bëhet me njerëzit që vdesin pa u pagëzuar ose madje pa pasur dijeni për Jezu Krishtin? Si mund të shpëtohen ata?

Fatmirësisht, Perëndia është i dashur dhe ka siguruar një mënyrë që cilido t’i marrë të gjitha bekimet e Tij – madje edhe pas vdekjes. Në tempull, pagëzimet dhe ordinanca të tjera thelbësore kryhen në emër të atyre që kanë vdekur pa pasur mundësinë. Apostulli Pal foli për këtë praktikë në Bibël (shihni te 1 Korintasve 15:29) dhe anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme e vazhdojnë atë në tempuj në ditët e sotme.

Ja se si funksionon: shenjtorët e ditëve të mëvonshme e studiojnë historinë familjare për të zbuluar emrat e njerëzve që kanë vdekur pa u pagëzuar. Më pas, anëtarët pagëzohen në tempull në emër të atyre paraardhësve. Ky shërbim për të tjerët jepet me dashuri – dhe, për shkak se jeta vazhdon pas vdekjes, ata që kanë vdekur, janë në dijeni të ordinancave dhe mund të zgjedhin që t’i pranojnë ose jo ato.

Familjet janë thelbësore në planin e Perëndisë për lumturinë tonë dhe martesa ka për qëllim të zgjatë përtej vdekjes. Në tempull, bashkëshorti dhe bashkëshortja bashkohen përgjithmonë. Kjo ceremoni martesore quhet “vulosje” në tempull sepse çifti bashkohet, apo vuloset, së bashku për këtë jetë dhe në përjetësi. Edhe fëmijët mund të vulosen te prindërit e tyre për përjetësinë në tempull.

Gjatë ceremonisë së vulosjes në tempull, nusja dhe dhëndri premtojnë ta nderojnë dhe ta duan njëri‑tjetrin plotësisht dhe zotohen që t’i ndjekin mësimet dhe shembullin e Jezu Krishtit. Në këmbim, atyre u premtohet se martesa dhe familja e tyre do të zgjatë në jetën tjetër.

Ndonjëherë nusja dhe dhëndri martohen ligjërisht në tempull si pjesë e ceremonisë së vulosjes. Më pas, ata shpesh do të organizojnë një pritje festive dasmore ose kremtim tjetër tradicional për miqtë dhe familjarët në një vendndodhje tjetër. Në rrethana të tjera, një bashkëshort dhe bashkëshorte që janë të martuar tashmë, si dhe të gjithë fëmijët që kanë, vulosen së bashku në tempull si një familje e përjetshme.