Shpëtimtari dha qartësisht mësim se pagëzimi është një urdhërim dhe se ai është i nevojshëm për të “hy[r]ë në mbretërinë e Perëndisë” (Gjoni 3:5). Pagëzimi kryhet “për faljen e mëkateve” për ata që janë penduar (shihni te Marku 1:4). Por ndonëse Jezusi jetoi një jetë të pamëkatë e të përsosur, Ai gjithashtu u pagëzua që të “përmbush[te] çdo drejtësi” (Mateu 3:15). Duke u pagëzuar, Jezusi u tregoi të gjithë fëmijëve të Perëndisë se “ai do të [ishte] i bindur ndaj [Atit], në zbatimin e urdhërimeve të tij” (2 Nefi 31:7). Të gjithë ata që zgjedhin ta ndjekin Jezusin, duhet në mënyrë të ngjashme t’i binden urdhërimit të Perëndisë për t’u pagëzuar.

Si profet i Perëndisë, Gjon Pagëzori qe shuguruar në priftëri dhe kishte autoritet për ta kryer pagëzimin e Jezusit. Njerëzit vinin nga “gjithë … krahina e Jordanit” që të pagëzoheshin prej tij (shihni te Mateu 3:5–6). Meqenëse Gjon Pagëzori kishte autoritetin e duhur për ta bërë këtë, Jezusi shkoi posaçërisht tek ai për t’u pagëzuar. Po ashtu, pagëzimet sot duhet të kryhen nga një person që mban autoritetin e duhur nga Perëndia.

Gjon Pagëzori i thirri njerëzit që së pari të “jepni[n] pra fryte të denja të pendesës” në mënyrë që të mund të ishin të denjë për t’u pagëzuar (Mateu 3:8). Jezusi Vetë shpesh foli rreth nevojës për pendim, përfshirë pas Ringjalljes së Tij kur u dha mësim njerëzve në kontinentin e lashë amerikan. “Dhe përsëri unë ju them juve se duhet të pendoheni dhe të pagëzoheni në emrin tim … ose përndryshe në asnjë mënyrë ju nuk mund të trashëgoni mbretërinë e Perëndisë” (3 Nefi 11:38).

Sot, disa fe e kryejnë pagëzimin duke spërkatur një sasi të vogël uji. Mirëpo, ne mësojmë prej shembullit të Jezusit që pagëzimi duhet të kryhet me anë të zhytjes. Kur Jezusi u pagëzua, Mateu shënon se Ai “doli nga uji” (Mateu 3:16). Kjo zhytje e plotë në ujë simbolizon rilindjen ndërsa një individ varroset në ujë dhe del lart, i pastër dhe i përkushtuar ndaj ndjekjes së Jezu Krishtit dhe ungjillit të Tij. Në fakt, vetë fjala pagëzim e ka prejardhjen nga fjala greke baptizo që do të thotë “të kridhesh ose të zhytesh”.

Në disa raste, Jezusi i thirri fëmijët e vegjël të vinin tek Ai që t’i bekonte. Në një rast, Krishti madje i qortoi dishepujt e Tij që nuk i lejonin fëmijët të vinin tek Ai duke thënë: “I lini fëmijët e vegjël të vijnë tek unë dhe mos i pengoni” (Marku 10:14).

Jezusi dha mësim se fëmijët janë të pastër e të pafajshëm dhe se të rriturit në moshë madhore duhet të përpiqen të jenë më shumë si ata, “sepse atyre u përket mbretëria e qiejve” (Mateu 19:14). Jezusi gjithashtu tha: “Në të vërtetë po ju them: në qoftë se nuk ktheheni dhe nuk bëheni si fëmijët e vegjël, ju nuk do të hyni fare në mbretërinë e qiejve” (Mateu 18:3).

Në Dhiatën e Re, Jezusi dha mësim qartësisht se fëmijët e vegjël janë në mënyrë të qenësishme të mirë dhe të pastër. Libri i Mormonit më tej shpall: “Fëmijët e vegjël janë të shëndetshëm, meqë nuk mund të bëjnë mëkat” (Moroni 8:8).

Jezusi gjithashtu tha: “Nuk janë të shëndosh[ë]t që kanë nevojë për mjekun, por të sëmurët; unë nuk erdha për të thirrur të drejtët, por mëkatarët për pendim” (Marku 2:17). Ndaj, nëse fëmijët e vegjël nuk mund të bëjnë mëkat, a kanë ata ndonjë farë nevoje për pagëzim?

Pagëzimi është për ata që mëkatojnë dhe kanë nevojë të pendohen. Në Librin e Mormonit, ne mësojmë se doktrina e Krishtit është “pendim dhe pagëzim për ata që janë të përgjegjshëm dhe që mund të bëjnë mëkat” (Moroni 8:10). Pra, meqenëse fëmijët e vegjël nuk janë të përgjegjshëm ose të aftë për veprime mëkatare, ata nuk kanë nevojë për pagëzim.

Në kohën tonë, Zoti ka zbuluar që “fëmijët … do të pagëzohen për heqjen e mëkateve të tyre, kur të bëhen tetë vjeç” (Doktrina e Besëlidhje 68:27). Në atë moshë, ata fillojnë të jenë të përgjegjshëm për të zgjedhur të drejtën nga e gabuara.

Shumë fe të krishtera besojnë që çdo fëmijë është prej natyre mëkatar që në lindje për shkak të rënies së Adamit. Mirëpo, Perëndia i mban individët përgjegjës vetëm për mëkatet vetjake dhe jo për shkeljen e Adamit (shihni te Nenet e Besimit 1:2). Për shkak se fëmijët e vegjël janë të pamëkatë përpara Perëndisë, ata nuk kanë arsye për t’u penduar apo pagëzuar.

Shkrimet e shenjta na mësojnë se “fëmijët e vegjël janë gjallë në Krisht, madje që nga krijimi i botës” (Moroni 8:12). Perëndia është i mëshirshëm, i dashur dhe dashamirës. Ai do që të gjithë fëmijët e Tij të kthehen për të jetuar me Të. Ai nuk do të ishte Perëndia i dashur dhe i drejtë që Ai është, nëse do t’ua mohonte shpëtimin fëmijëve ngaqë nuk janë pagëzuar.